Ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει την τηλεοπτική σειρά "Veep" είναι οι -συνήθως προσβλητικές- ατάκες που εκτοξεύονται με ρυθμό μυδραλιοβόλου από την πρωταγωνίστρια, Τζούλια-Λιούς Ντρείφους
Η Τζούλια υποδύεται μια φανταστική αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, την Σελίνα Καιλ και το "Veep" περιγράφει την καθημερινότητα στο γραφείο της, με συνεργάτες που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τις δουλειές που τους ανατίθονται. Οι ατάκες της Σελίνα αλλά και των υπολοιπων πρωταγωνιστών, σε μια δεύτερη ανάγνωση μπορούν να χρησιμεύσουν και ως generic οδηγίες για να γίνεις η ψυχή, ο αρχηγός μιας ομάδας που πάντα νικάει. Η Σελινα είναι το πρότυπο leader που δεν ήξερες ότι χρειάζεσαι:
1.Πάντα να βρίσκεις συμβιβαστικές λύσεις. Οι συνεργάτες σου μπορούν και πρέπει να είναι χαρούμενοι.
2.Αν τα κατάφεραν δυο ροκ σταρς να συνεννοηθούν γιατί να μην τα καταφέρεις κι εσύ με τον συνεργάτη σου;
3.Παραδέξου πως η
πραγματικότητα είναι μέτρια, είναι το πρώτο βήμα για να την κάνεις καλύτερη..
4.Αναγνώρισε τον συνεργάτη που κάνει ζημιά στην ομάδα. Και μην
το κρατήσεις μυστικό, ούτε από τον ίδιο.
5.Επειδή τον συναντάς κάθε πρωί στην κουζίνα για καφέ, δεν σήμαινει πως θα γίνετε και κολλητοί....
6.Μην ψάχνεις τον συνάδελφο που "εξαφανίζεται" σε καθημερινή βάση. Δεν θα σου αρέσει αυτό που θα βρεις.
7.Αν είσαι αρχηγός ομάδας, μάθε τις ικανότητες των συνεργατών
σου. Αμεσα
Το καστ του Mad Men εμφανίστηκε στο Paleyfest την περασμένη Παρασκευή για μια δημοσιογραφική συζήτηση για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της σειράς, καθώς αναμένεται η πρεμιέρα του νέου και τελευταίου κύκλου επεισοδίων. Όμως το πιο σημαντικό, καλά κρυμμένο μυστικό αυτής της πρεμιέρας αποκαλύφθηκε στο κόκκινο χαλί από την ρεπορτερ Μελίντα Νιούμαν και δράστη τον Βίνσεντ Καρτίζερ, τον άνθρωπο που έφερε στην ζωή και στις πέντε σεζόν του Mad Men τον χαρακτήρα του Pete Campbell . (ακολουθεί φώτο του Πήτερ, εεε του Βινς! σε σπάνιες στιγμές χαράς με την τηλεοπτική του σύζυγο)
Η παρακάτω συνομιλία δεν είναι σποιλερ από τα νέα επεισόδια του Mad Men, δεν είναι κάποια αναπαράσταση αππό το Tumblr με τις φανταστικές συνομιλίες Μάρτυ-Ραστ από το True Detective. Είναι ο Pete Campbell και θέλει να σε κάνει να ξεχάσεις τον Rust Cohle.
Τι; ο Ραστ Κόουλ είναι μοναδικός χαρακτήρας στα χρονικά της τηλεόρασης και δεν συγκρίνεται με κανέναν; Οκ, I rest my case...
Στις 20 Απριλίου 2008, οι New York Times με άρθρο τους αποκάλυπταν πως οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μπους χρησιμοποιήσαν τουλάχιστον 20 «στρατιωτικούς αναλυτές» για να παρουσιάσουν θετικά τον πόλεμο στο Ιρακ μέσα από εμφανίσεις σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, ακόμα και σε χρονικές περιόδους όπου ο αμερικάνικος στρατός μετρούσε θύματα. Οι «αναλυτές» ήταν εκπρόσωποι της βιομηχανίας όπλων και άλλων εμπλεκόμενων εταιρειών οι οποίοι το 2005 είχαν κληθεί από τον ίδιο τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μπους, Ντικ Τσέινι να αναλάβουν δράση έναντι αδράς πληρωμής. Το θέμα, όπως είχε κατραγράψει η Αριανα Χαφινγκτον σε οργισμένο άρθρο της την ίδια χρονιά είχε περάσει στα «ψιλά» του τηλεοπτικού ρεπορτάζ των mainstream media, με μικρές αναφορές στο δελτίο ειδήσεων του NBC και στο αντίστοιχο του CNN.
Αντίθετα, συντάκτες-bloggers όπως ο Γκλεν Γρηνγουώλντ με αυτή τη είδηση είχαν βρει αφορμή για να στηλιτεύσουν τις «πρακτικές του Ντικ Τσέινι που θυμίζουν Κρεμλίνο – την άρνηση να σχολιάσουν, την άρνηση να αποκαλύψουν ακόμα και τις πιο βασικές πληροφορίες για όσα έκαναν και να διατηρούν μονίμως ένα πέπλο μυστικότητας για όλες τις κινήσεις τους…. " Σε κείμενο του ο αρθρογράφος σημείωνε πως: "Τα τηλεοπτικά κανάλια τάισαν με κυβερνητική προπαγάνδα το κοινό για θέματα που αφορούσαν την τρομοκρατία και τον πόλεμο και δεν έχουν την παραμικρή ευθιξια για να ζητήσουν συγνώμη."
Miranda good – Miranda very bad
Ένας μαχητή της ελευθερίας του λόγου μπορεί να είναι ταυτόχρονα και τρομοκράτης; Στην περίπτωση του Ντείβιντ Μιραντα αυτό έμοιαζε να είναι το σκεπτικό της σύλληψης και κράτησης του για εννέα ώρες στο αεροδρόμιο του Χιθρόου, όπως υπαγορεύε το άρθρο 7 του νόμου περί τρομοκρατίας 2000. Ο πρωην δημοσιογράφος της Guardian ο οποίος πέρυσι το καλοκαίρι μαζί με τον Γκλεν Γκρηγουώλτ είχαν φέρει στο φως τις αποκαλύψεις του Σνοούντεν, βρίσκοταν σε πτήση με ανταπόκριση το Ριο Ντε Τζανέιρο, έχοντας σην κατοχή του κρυπτογραφημένα έγγραφα με απόρρητες πληροφορίες της βρετανική κυβέρνησης με σκοπό «να βοηθήσει την δημοσιογραφική έρευνα του Γκρηνγουώλτ» όπως διαβεβαίωσε τις αρχές του αεροδρομίου του Χίθροου χωρίς να γίνει πιστευτός.
Στην συνέχεια το ανώτατο βρετανικό δικαστήριο έκρινε «νόμιμη» την κράτηση του Μιράντα. Ο ίδιος σε άρθρο του στο site Intercept δεν έχασε το χιούμορ του: «σιγουρα δεν αισθάνομαι τόσο καλά που η βρετανική κυβέρνηση με θεωρεί ύποπτο τρομοκρατίας» και τόνισε πως θα προσφύγει στο Ανώτατο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η κράτηση του Μιράντα δημιουργεί κακό προηγούμενο, ποινικοποιώντας την ελέυθερη έκφραση ιδεών και παρουσιάζοντας τους δημοσιογράφους ως επικίνδυνους για την εθνική ασφάλεια.
(Spoiler alert για την ετυμηγορία του δικαστηρίου)
Από την Guardian: To ανώτατο δικαστήριο υποστήριξε πως η εννιάωρη κράτηση του Μιράντα και η κατάσχεση του ηλεκτρονικού του εξοπλισμού ήταν σύμφωνη με το νόμο περί του Τρομοκρατίας του 2000 γιατί:
Αν και το συμβάν αποτέλει «έμμεση εμπλοκή της ελευθερίας του Τύπου» υπήρχαν πολύ «δυνατά» στοιχεία για ύπαρξη δημοσίου κινδύνου
O Mιράντα συνελήφθη διότί τα 58.000 αρχεία της GCHQ, της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών, που βρέθηκαν στην κατοχή του θα μπορούσαν να προκαλέσουν άμεσα παραβίαση της εθνικής ασφαλείας και πιθανές απώλειες ζωών.
Οι δικαστές δεν αναγνώρισαν τα κατασχεμμένα αρχεία ως «δημοσιογραφικό υλικό και επέμειναν πως επρόκειτο για κλεμμένα αρχεία που δεν προστατεύονταν από την ελευθερία της έκφρασης.
Ξαφνικά… το Ιράν
Η έναρξη του διαλόγου ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιραν μετά από τριάντα χρόνια συνεχων διαξιφισμών σε διπλωματικό και όχι μόνο επίπεδο δεν θα ξεκινούσε και τόσο ροδινα. Να πως ο Brian Williams, παρουσιαστής των ειδήσεων του NBC περίγραψε το γεγονός στο κοινό του: «Αυτή είναι η πρωτοβουλία μιας νέας διακυβέρνησης του Ιραν, που ξαφνικά ισχυρίζεται πως δεν θέλουν να χρησιμοποιούν πυρηνικά όπλα!» Θα μπορούσε να έλεγε την αλήθεια ο Williams σε αυτή την δήλωση.
Αν η αλήθεια είχε και μια μικρή δόση αμνησίας. Το 2005 ο θρησκευτικός άρχοντας της χώρας, Αγιατολαχ Αλι Χωμεινί με φιρμάνι του ειχε απαιτήσει το πάγωμα των πυρηνικών δοκιμών και τον Ιανουάριο της ίδιας χρόνιάς ο αξιωματούχος Ραμιν Μεμανπαραστ είχε διακηρύξει πως το Ιραν είναι : «η πρώτη χώρα που εργάζεται για μια Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά όπλα.». Οι ανώτατοι άρχοντες του Ιραν συνέχισαν τα επόμενα χρόνια να κάνουν παρόμοιες δηλώσεις. Μάλιστα το 2005, με μήνυμα ολοσέλιδη καταχώριση τους στους New York Times είχαν ανατρέψει τους ισχυρισμούς της Δύσης πως ετοιμάζουν επίθεση με πυρηνικά, τονίζοντας πως δεν επιδιώκουν την σύγκρουση αλλά τον διάλογο και την ειρήνη. Το 2012, σε μια ομιλία που έχει χαρακτηριστεί ως ορόσημο για την παγκόσμια ειρήνη, ο Xωμεινί είχε περιγράψει τα πυρηνικά όπως ως «επικίνδυνα» όταν βρίσκονται σε ανθρώπινα χέρια, επιδεικνύοντας το «ξαφνικό» σύμφωνα με τον Brian Williams φιλειρηνικό του πνεύμα.
Το Ιραν όχι μόνο έχει προσπαθήσει να πείσει τις αμερικάνικες αρχές πως έχει διακόψει οριστικά τις δοκιμές πυρηνικών όπλων, αλλά έχει υποστηρίξει φανατικά τον πυρηντικό αφοπλισμό δυνάμέων όπως το Ισραηλ. Είναι γνωστό πως το Ισραηλ διαθέτει πυρηνικά όπλα και με την σιωπηλή συγκατάθεση των αμερικάνων συμμάχων του έχει αρνηθεί επανειλλημένα ελέγχους στην τεχνική υποδομή του, ακόμα και από οργανισμούς όπως ο OHE. Aν σας τρόμαξε λίγο το φιλειρινικό πνεύμα του Brian Williams, μπορείτε να κάνετε ένα διάλλειμα για να θαυμάσετε την κόρη του, Alison, που παίζει στην τηλεοπτική σειρά "Girls".
Με αφορμή τις πρόσφατες ιστορίες για την προπαγάνδα που ζει και βασιλεύει στα ρωσικά media, θυμόμαστε ανάλογες ιστορίες του Δυτικού κόσμου, όπου οι κυβερνήσεις (με την "σιωπηλή" συνεργασία των media) αποκάλυψαν γεγονότα τόσο αληθινά, όσο η τηλεοπτική σειρά "True Detective" του HBO (ναι, μας αρέσει πολύ)
Τον Δεκέμβριο του 2013, ο βραβευμένος με Πουλιτζερ δημοσιογράφος Σέημουρ Χέρς με άρθρο του αποκάλυπτε πως η κυβέρνηση Ομπάμα είχε κατηγορήσε λανθασμένα το καθεστώς του Μπασαρ Ασάντ για τις επιθέσεις με αέριο σάριν που σκόρπισαν τον θάνατο στην Συρια, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. H αμερικάνικη κυβέρνηση, μέσω του υπουργού Τζόν Κέρρυ δήλωνε με βεβαιότητα πως το καθεστώς Ασάντ είχε χρησιμποιήσει νευροπαραλυτικό αέριο σε σύρραξη στα περίχωρα της Δαμασκού με 533 νεκρούς (σύμφωνα με αναφορές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα). προαναγγέλωντας άμεσα πολεμικά αντίποινα. Συμφωνα με τον Χερς, η κυβέρνηση Ομπαμα είχε λάβει πληροφορίες για «νέες δραστηριότητες» με πυρηνικά όπλα μέσω της αμερικανο-ισραηλινής κατασκοπείας στο Ιραν, χωρίς να υπαρχουν ξεκάθαρες ενδείξεις πως η δραστηριότητα αφορούσε τον στρατό του Ασάντ ή κάποια άλλη δύναμη. Τελικά ο Ομπάμα προτίμησε να μην επιτεθεί και να παραπέμψει το θέμα στον ΟΗΕ.
Στις 21 Σεπτεμβρίου, με την σύμφωνα γνώμη της Ρωσίας, ζητήθηκε ο πυρηνικός αφοπλισμός το στρατού του Ασάντ. Κανείς όμως δεν γνωρίζει αν έγινε τελικά το ίδιο με την al-Nustra, μια παρακρατική ομάδα Τζιχαντιστών που σύμφωνα με τον Χέρς κατέχει την «τεχνογνωσία για την δημιουργία και την διανομή αερίου sarin σε μεγάλες ποσότητες.» Ο Χέρς τόνισε: «Ο Ομπάμα κατηγόρησε τον Ασάντ βασιζόμενος σε αντικρουόμενες πληροφορίες" και "προτίμησε να μην κάνει πίσω για να μην δεχτεί κριτική από την αντιπολίτευση." .
Το άρθρο του ανεξάρτητου δημοσιογράφου Χέρς, που έγινε γνωστός όταν αποκάλυψε το σκάνδαλο του Abu Ghraib το 2004, αρχικά εστάλη στο περιοδικό New Yorker όπου αντιμετωπίστηκε με «ελάχιστο ενδιαφέρον» και στην συνέχεια δόθηκε στην εφημερίδα Washington Post. Eκει ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του κοινοποίησε με δυσθυμία πως «οι πηγές του άρθρου δεν έχουν διασταυρωθεί σύμφωνα με τους κανόνες τους ρεπορτάζ μας.». Τελικά το άρθρο του Χέρς δημοσιεύτηκε στο London Review Of Books, με τον αριχισυντάκτη του βρετανικού περιοδικού Christian Lorentzen να δηλώνει στην Huffington Post πως όλες οι πηγές και τα γεγονότα που επικαλείται ο αρθρογράφος είναι αληθή και έχουν επαληθευτεί με την συνεργασία πρώην επιμελητή εκδόσεων του New Yorker.
Τέλος πρώτου μέρους. Το δεύτερο μέρος ακολουθεί εδώ
(Bonus TV Story!)
Η επιλεκτική πληροφόρηση του επιτελείου του Ομπάμα θύμισε το μοιραία ρεπορτάζ που στιγμάτισε το CNN 15 χρόνια πριν, για την πολεμική επιχείρηση Tailwind. Σε μια ενημερωτική εκπομπή με τίτλο News Night, οι παρουσιαστές είχαν αποκαλύψει πως το 1970, στον πόλεμο του Βιετναμ, μια ομάδα ειδικών δυνάμεων για δυο συνεχόμενες κυριακές είχαν εισβάλλει σε στρατιωτικές βάσεις στο Λάος για να πραγματοποιήσουν ρίψεις αερίου Σάριν, με απώλειες 100 και περισσότερων θυμάτων σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν από βετεράνους του πολέμου, αλλά και από τον άνθρωπο που «ενορχήστρωσε» τον πόλεμο στο Βιετναμ, τον Χένρι Κίσσινγκερ, οδήγησαν το CNN στην άμεση απόσυρση του ρεπορταζ, στην απόλυση των παραγωγών και συντακτών της εκπομπής και στην δημόσια επιβεβαίωση πως το ρεπορταζ ηταν αναληθές.
15 χρόνια αργότερα η ιστορία της επιχείρησης Tailwind αποτέλεσε την έμπνευση του σεναριογράφου Ααρον Σόρκιν για τον δεύτερο κύκλο επεισοδίων της σειράς Newsroom. Eκεί στο φανταστικό τηλεοπτικό πρόγραμμα News Night, o τηλεπαρουσιαστής Γουίλ Μακαβοι αποκαλύπτει, ύστερα από υπόδειξη του "ύποπτου" δημοσιογράφου Tζέρυ, πως στην πολεμική επιχείρηση με (φανταστικό) τίτλο Genoa, πεζοναύτες είχαν ρίξει αέριο σάριν. Η είδιηση είναι προίον μοντάζ του Τζέρι και φυσικά είναι ψέμματα.
Στο τελευταίο επεισόδιο του "Newsroom" η ομοιότητα του Γουίλ με τον...Ντάνιελ Γκρέγκ και η mea culpa εξομολόγηση του στον τηλεοπτικό αέρα του News Night αθωώνει την ομάδα του Newsroom σε ένα τέλος που δίνει την απαιτούμενη ρομαντική διάσταση στην αληθινή ιστορία του CNN, όπου κυριολεκτικά δεν έμεινε κανείς !
To Alice In Arabia είναι μια δραματική σειρά για ένα «μια αντιδραστική έφηβη που ζει στην Αμερική» .Όταν μυστηριωδώς χάνει τους γονείς της σε θανατηφόρο ατύχημα, η νεαρή κοπέλα απαγάγεται από μια «νέα» οικογένεια Σαουδάραβων. Η Άλις ξαφνικά έρχεται σε επαφή με έναν νέο κόσμο, γεμάτο ανθρώπους με παράξενες και διαφορετικές αντιλήψεις για την ζωη. Φυλακισμένη στο βασιλικό κτίσμα του σαουδάραβα παππού της, η Αλις πρέπει να βασιστεί στο ανεξάρτητο, επαναστατικό της πνεύμα για να βρεί έναν τρόπο να γυρίσει στο σπίτι της. Αρχικά όμως, πρέπει να καταφέρει να επιβιώσει φορώντας τον φερετζέ.
Το ABC Family έδωσε το «οκ» για να προβληθεί ο πιλότης της σειράς “Alice In Arabia” νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα. Στην συνέχεια όλοι, από τα κοινωνικά σωματεία για την υποστήριξη των Μουσουλμάνων, μέχρι κάθε ανθρωπινη φιγούρα που σέβεται την ανεξιθρησκεία και το διαφορετικό έξεφρασαν σοβαρές διαφωνίες με καυστικά tweets και emails προς την παραγωγή της σειράς. Eνδεικτικά ένα από αυτά: «Τον ακούτε αυτόν τον ήχο; Είναι οι εκατομμύρια μουσουλμάνες γυναίκες που γελούν δυνατά καθώς η Άλις προσπαθεί να… «επιβιώσει φορώντας τον φερετζέ». Μόνο η ιδέα πως ο φερετζές είναι κάτι μέσα στο οποίο πρέπει να επιβιώσεις, προσβάλλει την ευφυία των μουσουλμάνων γυναικών, αποτυπώνοντας τις ως αντικείμενα και όχι ως πρωταγωνίστριες της θρησκευτικής τους λατρείας.»
Το βράδυ της Παρασκευής, το τηλεοπτικό δίκτυο ABC Family εξέδωσε την οριστική του απάντηση για το θέμα: «Η συνομιλία που εξελίσσεται για τον πιλότο της νέας μας σειράς δεν είναι αυτό που είχαμε προβλέψει να συμβεί και σίγουρα δεν είναι θετική για την δημιουργική δαδικάσία. Γι` αυτό λοιπόν ακυρώνεται η παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς.». Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε, πως θα έπαιζε και ο Αλαντίν, λίγο πιο...άσπρος.
Συνεχίζεται, φτάνοντας αισίως στην 12 ημέρα, η έρευνα για τον εντοπισμό του αεροσκάφους της πτήσης MH370 που εξαφανίστηκε κατά την διάρκεια πτήσης με προορισμό το Πεκίνο. Τα νέα ρεπορταζ, αναφέρουν πως οι έρευνες των γαλλικών, κινεζικών και αυστραλιανών αερογραμμών έχουν φέρει στην επιφάνεια συντρίμμια που εικάζεται πως μπορεί να ανήκουν και στο μοιραίο αεροσκάφους. Όμως η έλλειψη οποιασδήποτε σαφούς πληροφορίας και στοιχείου για το που βρίσκεται το αεροπλάνο με τους 239 επιβάτες συνεχίζεται. Το ερώτημα που θα έπρεπει να απασχολήσει όσους εμπλέκονται σε μια από τις μεγαλύτερες έρευνες στην ιστορία της σύγχρονης αεροπορίας είναι ενοχλητικό όμως υπάρχει: Τι θα γίνει αν δεν βρεθεί ποτέ;
Φυσικά δεν αναφερόμαστε στις θεωρίες περί μαύρης τρύπας που συναρπάζουν τους παρουσιαστές της αμερικάνικης τηλεόρασης. Ούτε και στα υπόλοιπα απίθανα σενάρια που κάνουν θραύση στα social media και μοιάζουν με συρραφή επεισοδίων του X-Files. Αν τελικά αυτό που συνέβη στην πτήση MH370 είναι σκληρό και τραγικό και δεν πρέπει να το μάθουμε ποτέ, τι θα συμβει στην συνέχεια; Ακολουθούν μερικές πιθανές εκδοχές.
Οι αεροπορικές εταιρείες θα αποδεχτούν το συμβάν ως μια καλή ευκαιρία για εξετάσουν περαιτέρω βελτιώσεις στα συστήματα εντοπισμού αεροσκαφών
Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα επιχειρήσουν να διαλευκάνουν πως το αεροπλάνο εξαφανίστηκε μετά από την τελευταία του επαφή με μαλαισιανούς ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και γιατί υπήρξε καθυστέρηση στην συνεργασία με τους «γειτονικούς» ελεγκτες από το Βιετναμ. Η ολιγωρία στην επικοινωνία της Μαλαισίας με τα υπόλοιπα κράτη για την έναρξη της έρευνας εντοπισμού, προκάλεσε απορίες. Η συνέχεια θα δοθεί στα δικαστήρια, όπου οι συγγενείς των θυμάτων θα απαιτήσουν ανάληψη ευθυνών και αποζημειώσεις. Αυτό θα είναι το πιο δύσκολο κομμάτι: Χώρις (επιβεβαιωμένο) ίχνος από τα συντρίμμια, μοιάζει με γρίφο το αν θα αναλάβει την ευθύνη η κυβέρνηση, οι μαλαισιανές αερογραμμές ή οι…μαύρες τρύπες του σύμπαντος.
Ο Alexander Morozov γράφει στο αρκετά δημοφιλές δοκίμιο του με τίτλο “Conservative Revolution: Making Sense Of Crimea”: Η λογική του Πούτιν (για την κατάκτηση της Κριμαίας) δεν είναι πλέον συνδεδεμένη με αυτές τις θεωρίες συνεργασίες και οικονομικής αλληλέξάρτησης στις οποίες έχει επενδύσει τόσο η Ευρωπαική Ένωση. Βρίσκεται πλέον σε «επαναστατική» λογική, έτοιμος μαζί με τους συνεργάτες του να θυσιάσει την εισροή κεφάλαιου από την Δύση, να ρισκάρει το «πάγωμα» ρωσικών λογαριασμών και να βασιστεί στον «μύθο» - στον ηρωισμό, τις θυσίες και το μαρτύριο- για να αυξήσει την δημοτικότητα τπου. Δεν υπάρχει καμία λογική ερμηνεία σε όλο αυτό. Όσοι εθίζονται στον μύθο δεν μπορούν να φανταστούν καμία άλλη πιθανότητα για όσα θα συμβούν στο μέλλον εκτός από την επιτυχία.: «Η Κριμαία είναι δική μας!»
Ο Morozov πιστεύει πως η επόμενη εντολή του Κρεμλίνου θα είναι να μεταφέρει τις στρατιωτικές του δυνάμεις στα σύνορα της Βαλτικής και να απαιτήσει την απόσυρση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ από εκεί. Λέει: «Κανένας δεν τους αποθαρρύνει από το να επεκτείνουν την δράση τους, γιατί κάθε τους κίνηση προσδιορίζεται από λογικές επανάστασης, πολύ μακριά από τον πολιτικό ρεαλισμό. Αφού έχουν φτάσει ως την πόρτα τόσο εύκολα, γιατί να μην προσπαθήσουν να μπουν μέσα;»
Η βαθύτερη επιθυμία της κυβέρνησης Πούτιν είναι η αναγέννηση της Ρωσικής αυτοκρατορίας, με την ανακατοχή των εδαφών που είχε 100 χρόνια πριν. Όλοι συμφωνούν πως η Κριμαία ήταν μόνο η αρχή, αλλά λίγοι μπορούν να εξηγήσουν με ακρίβεια σε ένα κοινό ψηφοφόρων πως αυτό το όραμα θα γίνει πραγματικότητα. Τα ελεγχόμενα από το κράτος media προτείνουν δυο τρόπους. Ο ένας βασίζεται στους «πνευματικούς δεσμούς» ανάμεσα στους Ρώσους, ο άλλος είναι η επανάσταση ενάντια η στην «διεστραμμένη Ευρώπη.» Η προπαγάνδα έχει ως στόχο να αναδείξει το ρωσικό γένος ως ξεχωριστό, δοξάζοντας τον τόπο γέννησης των Ρώσων και την γλώσα που μιλούν, χωρίς όμως να απαντά ξεκάθαρα γιατί είναι ξεχωριστοί οι Ρώσσοι σε σύγκριση με άλλους λαούς. Αντί ξεκάθαρης απάντησης αναφέρεται η «μυστηριώδης ρωσική ψυχή» που είναι «κάτι ξεχωριστό, που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει» και όποιος το αμφισβητεί, ανήκει στην…διεστραμμένη Ευρώπη.
Σίγουρα η «ρωσική ψύχή» και όλες οι παραπάνω ιδέες μοιάζουν να έχουν βγει από τα βιβλία που κάποτε πουλούσε ο Αδ.Γιωργιάδης. Ιδεολόγοι όπως ο Sergey Kurginyan έχουν επιχειρήσει να εξηγήσουν με περισσότερη λεπτομέρεια το όραμα της ρωσικής κυριαρχίας, γνωστό και ως “USSR 2.0”. Έχει πει: «Ο μόνος πιθανός τρόπος για να επιβιώσει το έθνος μας είναι ως αυτοκρατόρια, που θα ενώνει ίσους ανθρώπους. Οι Ρώσοι θα βρίσκονται στην κεντρική πολιτεία. Θα είναι ο πυρήνας στον οποίο οι υπόλοιποι άνθρωποι θα ζουν με ίσα δικαιώματα.» Κατά την γνώμη του η Ρωσία δεν μπορεί να είναι μέρος της Ευρώπης, γιατί και η Ρωσία είναι Ευρώπη, αλλά μια διαφορετική, εναλλακτική Ευρώπη, με ρίζες από την Ανατολική Ρωμαική Αυτοκρατορία του Βυζαντίου, ενώ η σύγχρονη Ευρώπη προέρχεται από το δυτικό κόμματι της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας.
Ο Kurginyan ορίζει την USSR 2.0 ως μια νέα μορφή Σοβιετικής Ένωσης που έχει διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Ένα λάθος είναι πως η δημιουργία ενός ολοκληρωτικού καθεστώτως κρατών είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς την «βοήθεια» ενός συστήματος χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Όσο υπάρχει το Internet κάτι τέτοιο δεν γίνεται να υπάρξει. Αλλά στην Ρωσία, παρά την ύπαρξη ανεξάρτητων συντακτών στο Internet, το 75 τοις εκατό του πληθυσμού προτιμά να ενημερώνεται από την προπαγάνδα των τηλεοπτικών ειδήσεων.
Τι θέλει τελικά ο Βλάντιμιρ Πούτιν; Το πρώτο βήμα έχει γινει ήδη: Η προέλαση του ρωσικού στρατού στην Κριμαία τρομάζει την Ευρώπη, βρίσκει θαυμαστές και φίλους στην Ουκρανία. Στην Ρωσία, ο Πούτιν είναι άρχοντας του 75 της εκατο. Ένας Ιζνογκουντ που νοιώθει εγκλωβισμένος εντός των συνόρων της Ρωσίας και ονειρεύεται να γίνει χαλίφης στο δικό του Ρώσο-Ευρωπαικό χαλιφάτο.
